Tablica nr 12 – Gospoda

W latach 70-tych XVII wieku w Kocurach mieszkają wolni kmieciowie[1]. Na mapie z tego okresu są widoczne dwa zabudowania przy obecnej ulicy Oleskiej nr 9 i 14. Właśnie w budynku pod numerem 9 została założona gospoda. Na początku było to małe pomieszczenie, ale po wzbogaceniu się właścicieli (przekaz ustny podaje że pobierano nawet opłaty za pojenie koni ze studni), prawdopodobnie już następne pokolenia budują tuż obok nową gospodę i wytyczają kawałek pola. Gospoda pojawia się na mapie w 1884 roku. Natomiast gospodarstwo wraz ze starym budynkiem gospody zostaje sprzedane. Gospodarstwo to często zmieniało właścicieli. W 1840 roku została zaprowadzona codzienna komunikacja osobowo-pocztowa pomiędzy Lublińcem, Dobrodzieniem i Olesnem, a 20.10.1867 roku uruchomiono pierwszą linię telegraficzną, łączącą Byczynę – Kluczbork – Olesno – Dobrodzień i Lubliniec[2]. To wszystko powoduje ciągły dopływ klientów do gospody. Według przekazu ustnego w 1919 roku, budynek gospody zostaje sprzedany przez Paula Weissa, a nabywa go Żyd Quanaschehroh z Wierzbia. W latach 30-tych XX wieku w gospodzie mieści się punkt telefoniczny i pocztowy. Natomiast w czasie wojny przeniesiono go do rodziny Kniejskich. W latach 60-tych XX wieku gospoda została zamknięta, a otwarto tam sklep GS, który następnie zamknięto na przełomie 80-90-tych lat. Ponownie w 90-tych latach otwiera się gospoda. Działa ona ze zmiennym szczęściem, ciągle zmieniając właścicieli. Według wspomnień mieszkańców, najsłynniejszym gościem w gospodzie w Kocurach był król Fryderyk August III Saski. Budynek gospody został wpisany do Rejestru Zabytków.

Mogiła

20 stycznia 1945 roku do Kocur docierają pierwsi żołnierze Armii Czerwonej. Nocują w domu przy ulicy Oleskiej 14, a na drugim końcu wsi nieświadomych tego nocuje pięciu żołnierzy niemieckich (prawdopodobnie z żandarmerii wojskowej).  Nad ranem 21 stycznia żołnierze niemieccy na rowerach wyruszają do Olesna. Po minięciu miejsca noclegu Rosjan docierają do miejsca gdzie obecnie stoi krzyż.       W tym momencie jeden z żołnierzy radzieckich (prawdopodobnie kobieta) dostrzega ich i zabija dwóch żołnierzy salwą z karabinu. Byli to Ernest Huhn i Wilhelm Gelle (jeden z Hanoveru drugi ze Szczecina). Pozostała trójka broniąc się ucieka rowem do lasu. Ciała zabitych leżały w rowie przez 3 tygodnie, natomiast inna wersja mówi, że aż do wiosny. Według jednej  starszej osoby, żołnierze zostali pochowani  13 lutego,  ponieważ 14 lutego zabrano na Sybir mężczyznę Rafaela D. za udział w pochówku. Dokumenty zabitych zabrali mieszkańcy Kocur. Żołnierze zostali pochowani z lewej strony krzyża, wzdłuż krawędzi rowu. Po wojnie postawiono tam krzyż betonowy, a w październiku 2015 roku poświęcono nowy krzyż                     i prywatny sponsor ufundował tablicę. Od autora: Pamiętajmy, że podczas pierwszej wojny światowej zginęło 6 mieszkańców Kocur,  podczas drugiej 20, a 4 osoby nie wróciły z zsyłki na Sybir. Stawiając znicz na mogile mamy nadzieję że ktoś zadba również o mogiłę mieszkańców Kocur, którzy ginęli od Falklandów  w Ameryce Południowej aż po azjatyckie tereny Rosji.

Straż pożarna

W 1930 roku z Szemrowic do Kocur przekazano pełnosprawną pompę ręczną na podwoziu. Była ona w gospodarstwie Lichtfeldów. Wykopano we wsi również dwa zbiorniki przeciwpożarowe i postawiono dzwon, który miał ostrzegać o pożarze. W 1945 roku pompa zniknęła i  kocurska straż zakończyła swoją działalność. Jeszcze w latach 60-tych XX wieku, obok gospody został zakopany zbiornik przeciwpożarowy.                                                   Dopiero 19 grudnia 2009 roku powołano na nowo straż pożarną w Kocurach.

W lesie naprzeciw gospody, pod koniec sierpnia 1939 roku stacjonowało wojsko niemieckie, które przygotowywało się do napaści na Polskę. Wozy były zamaskowane siatkami, a posiłki gotowano w gospodarstwie naprzeciwko. Po odjeździe wojska na wojnę, 1 września 1939 roku, ludzie odnajdywali          w lesie duże ilości konserw i innych rzeczy wojskowych.


[1]S. Durok, E. Goszyk artykuł „Z historii naszych wsi”, „Echo Dobrodzienia” nr 32/1999 s. 8

[2]I. Osadnik „Dobrodzień Monografia miasta 1374-1939”  Dobrodzień 2004 s. 63-64

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *